دمدمای غروب بود که بارون پشت پنجره شدت بیشتری گرفت.مادرم گفت خدایا شکر به این بارون رحمتت و از پشت سرم رد شد  .این جمله مادرم که  همیشه با دیدن اولین قطره بارون تو سرم اکو میشه یادم اومد. «زیر بارون حاجتتو از خدا بخواه ».
قطرات بارون بود که روی زمین می جوشید و حباب می کند .یاد چند سال پیش افتادم که هیچ اکراهی برای رفتن زیر بارون نداشتم.روی پلیور سبزم کت خاکستریم و می پوشیدم و شال و کلاه قهوه ایم  رو که تا روی گوشا مو می پوشند  سرم می کردم  و هل می خوردم زیر بارون .پوتین  سربازی هادی  رو که دو سال بعد از سربازی رفتنش میخواست   به قیمت 4 هزار تومن بفروشه، خریده بودم و این موقع ها با جوراب پشمی می پوشیدمش .از اون موقع به بعد  تنها جایی از بدنم که تو بارون خیس نمی شد و یخ نمی کرد  پاهام بود.یه خیابون بود که عشق من تو روزای بارونی بود.دو طرف خیابون درختای بلند بود با ته رنگ زرد وسبز و یه پیاده روی خلوت .یه سوپر بود که روزای بارونی تمام سبدای شیر و نوشابه به علاوه قفسه چیپسا رو می چپوند تو یه وجب جا تا خیس نشن.از سو پریه نخ سیگار کنت می خریدم.اون موقعه ها  کنت خیلی با کلاس رفت واومد داشت.هیچ وقت روم نشد که توی مغازه سیگارم و روشن کنم .کبریت و قبلا از آشپزخونه تک زده بودم و توی جیبم بود.کم کم سرمای هوا داشت توی دستام می نشست و کرختشون می کرد.تو اون خیابون یه کوچه بود که یک طرفش خونه بود و طرف دیگش دیوارای یه باغ بود که از کنار دیوار که رد می شدی بوی  خاک وگِل و درخت کاج که تو روزای بارونی بیشتر بوش به چشم می یومد مشامتو پر می کرد.بیست ، سی قدمی که کوچه رو رد می کردم با دستای سرما زدم سیگار و از جیبم در می اوردم و فیگور این سیگار کش های حرفه ای و به خودم می گرفتم و سیگار و دهنم می زاشتم بعد دستامو دور چوب کبریت جمع می کردم و سرمو کج می کردم و چوب کبریت گر گرفته رو به سیگار نزدیک می کردم و یه پک عمیق می زدم و اولین دود و با سرعت بیرون میدادم. تازه چند سال بعد فهمیدم که دود اول و به خاطر باروت کبریت چکُشی میدن بیرون نه پرستیژش.قطرات بارون به سرعت روی سرو صورتم می خوردن و رگه های بارون از روی کلاهم سر می خوردن و جاشون رو روی صورتم جا می زاشتن .